Wydawało mi się, że blog ten umarł śmiercią naturalną – zaczytanie naturalnie wchłonęło w siebie i fotografie. Nadal jednak mam czasem potrzebę zamieszczenia gdzieś bardziej obszernej galerii, a od czasu do czasu – może i zwykłego powtórzenia, w innym otoczeniu, w zderzeniu z odmiennym mimo wszystko kontekstem. O prezentowanych dziś fotografiach pisałam już tutaj, ale nadal nie dają mi on spokoju.

Pierre Gonnord

Wybrane fotografie z jednego z petersburskich cykli Aleksieja Titarenki.

Całość dostępna jest tutaj.

Plus króciutki biogram po polsku oraz dokument o autorze (po angielsku).

Jan Saudek, Hungry For Your Touch (1971)

Jerry Uelsmann

Undiscovered Self (1999)

Fotografowała ludzi…

… i miejsca:

]]> http://obiektywnie.wordpress.com/2008/06/29/que-viva-mexico-3/feed/ 1 temprana http://obiektywnie.wordpress.com/2008/06/27/89/ http://obiektywnie.wordpress.com/2008/06/27/89/#comments Fri, 27 Jun 2008 09:17:41 +0000 temprana http://obiektywnie.wordpress.com/?p=89 ]]>

Josephine Sacabo

Las Palomas

Diane Arbus

Meksykański karzeł w swoim pokoju hotelowym (1970)

Nic nigdy nie jest takie, jakie mówi się, że jest. To właśnie to, czego nigdy wcześniej nie widziałam, jest tym, co rozpoznaję.

Diane Arbus

(cytat stąd)

Interesuje mnie napięcie, tak w tym zdjęciu wyraźne, między „dziwnością” a tym wszystkim, co ma konstruować „prawdziwego mężczyznę”. (Cudzysłowy w obu wypadkach niezbędne i bardzo ważne).

Jedna z części cyklu „El Mapa de Mi Cuerpo” (fot. Tatiana Parcero)

Błądzę ostatnio wokół Meksyku, zawsze tak się kończy – jedna książka pociąga za sobą następną i znowu przez jakiś czas obracam się w tym samym kręgu. Ale tym razem czasu na czytanie mało, więc zastąpione zostało ono niejako przez fotografie. Początkowo głównie chyba jednak – jeśli można to tak określić – etnograficzne, ale teraz coraz ciekawsze wydają mi się te, które te proste ograniczenia przekraczają. Z jednej strony – Meksyk, z drugiej słowa-klucze, takie jak ciało czy cielesność. Trochę sobie ironizuję, gdyż trafiłam na Parcero poprzez zdjęcie, które w ogóle tych eksperymentów nie zapowiadało. I co innego zachwyciło mnie w jej pracach na początku – soczystość koloru, tak banalnie. Wysuwająca się na pierwszy plan. Dopiero potem – to, z czego ona wynika. Parcero pochodzi z Meksyku, ale mieszka obecnie w Argentynie. Nie wiem, jaki to ma wpływ na jej twórczość, ale i bez tego fascynują mnie takie pogranicza. Nie umiem dać sensownej interpretacji tego, co chcę pokazać, to zapatrzenie klasyczne , mogę tylko powtórzyć to, co się w komentarzach uparcie pojawia: że widoczne są tu odwołania do XIX-wiecznych atlasów anatomicznych oraz symboliki azteckiej. Wierzę na słowo. Pokazuję kilka prac z cyklu „Cartografias” (do niego też prowadzi link poniżej), będącego kontynuacją wcześniejszego projektu „El Mapa de Mi Cuerpo”.

Tatiana Parcero